صاحب كتاب المحاسن است كه كرارا به طبع رسيده است . منابع : اعيان الشيعة ، 9 / 273 ؛ الاستبصار ، 3 / 31 ؛ تأسيس الشيعة ، 259 ؛ تفسير فرات كوفى ، 558 ؛ جامع الرواة ، 2 / 110 ؛ الذريعة ، 4 / 263 ؛ رجال ، ابن داوود ، 309 ؛ رجال ، برقى ، 50 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 368 ؛ رجال ، كشى ، 457 ؛ رجال ، نجاشى ، 2 / 220 ؛ تنقيح المقال 3 / 112 ؛ رجال ، علامهء حلى ، 139 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 291 ؛ مفسران شيعه ، 77 ؛ مقدمهء المحاسن به قلم سيد جلال الدين محدث ؛ مصفى المقال فى مصنفى علم الرجال ، 405 ؛ الفهرست ، ابن نديم ، 276 ؛ من لا يحضره الفقيه ، 3 / 158 . تفسير ابن اورمة ، اثر ابو جعفر محمد ( م ب 221 ق ) فرزند اورمة قمى ، از زعماى مفسران شيعه . قمىها مفسر را به غلو متهم نمودند ولى بين سالهاى 221 تا 254 ق توقيعى از جانب امام على الهادى ( ع ) در پاكى و برائت مفسر از تهمت غلو براى مردم قم صادر گرديد . از اوست تفسير قرآن كريم كتاب ما نزل من القرآن فى امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) و تفسير الباطن . تفسير وى به شيوهء روائى است و مفسران شيعه در تفسير آيات قرآن كريم از تفسير وى بهره گرفته‌اند از جمله قسمتى از تفسير وى در ولايت در مجلد سوم كشف الغمه و تفسير كنز العرفان علامه برغانى ذكر شده است و در تفسير : ( عَمَّ يَتَساءَلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِيمِ ) قال النّبا العظيم الولاية و الراسخون فى العلم را امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) ذكر نموده و ديگر موارد . منابع : تأسيس الشيعه ، 331 ؛ تهذيب الاحكام ، 9 / 226 ؛ الاستبصار ، 4 / 137 ؛ جامع الرواة ، 2 / 211 ؛ رجال ، شيخ طوسى ، 512 ؛ الفهرست ، شيخ طوسى ، 278 ؛ الكافى ، 2 / 235 به بعد ؛ معالم العلماء ، 101 ؛ معجم رجال الحديث ، 15 / 115 . تفسير ابن فضّال كبير ، اثر ابو محمد حسن ( م 224 ق ) فرزند على بن فضال كوفى تيملى معروف به ابن فضال كبير ، از علماى تفسير شيعه و ثقات محدثين اماميه و از خواص اصحاب حضرت رضا ( ع ) . وى در اوائل ، فطحى مذهب بوده